Media

Casa Onda in de Margriet van week 16 (13-20 april)

Marjo:

'Het is mij gelukt om nagenoeg alleen een project op te starten in een land waarvan ik de taal nauwelijks beheers, om tegenslagen te verwerken, kortom om mijn eigen boontjes te doppen'

“Jarenlang leidde ik een alledaags leven. Ik was vanuit mijn ouderlijk huis getrouwd, had nooit op mijzelf gewoond, kreeg twee kinderen en mijn man en ik hadden beiden een leuke baan. In de zomervakanties gingen wij naar Italië, een land dat ons hart had gestolen. Wat zouden we daar graag na ons pensioen wonen…
Op een avond spraken wij met vrienden over hun droom om in Noorwegen te gaan wonen en op dat moment ging er ook bij ons een knop om. Waarom wachten tot ons pensioen? Langzaam maar zeker werden onze plannen concreter en ruim twee jaar later kwamen we in Italië het huis van onze dromen tegen, Casa Onda, gelegen in een prachtig gebied.

Het kostte de nodige moeite de financiering rond te krijgen. Zo weigerde de eerste bank waarbij wij aanklopten ons een hypotheek te verstrekken. Met veel moeite is het ons bij een andere bank wel gelukt een hypotheek te krijgen. Wij werden de trotse eigenaren van een ruïne; een huis zonder ramen, deuren en elektriciteit, om maar wat te noemen. De paniek sloeg bij mij toe toen ik me na de aankoop pas goed realiseerde dat van deze ruïne een huis moest worden gebouwd. Het moest gaan dienen als onze woning, maar we wilden het ook geschikt maken voor verhuur en als bed and breakfast. Financieel gezien was deze opzet de enige mogelijkheid een bestaan in een ander land op te bouwen. Mijn dagdromen over grote buitentafels waaraan rijen gasten zaten te genieten van mijn Italiaanse gerechten, maakten al snel plaats voor stress. De verbouwing verliep moeizaam, alles werd uitgesteld tot ‘domani, domani ‘. In juni 2006 gingen wij open, hoewel ‘wij’ niet het goede woord is. Ons huis in Nederland stond en staat nog in de verkoop, (nu niet meer FG) tegen alle verwachtingen in en dus bleef mijn man daar in loondienst werken.

Alles kwam op mij neer. Ik, die nog nooit een schroevendraaier had aangeraakt, moest nu lekkages verhelpen en met een kruiwagen puinruimen. De eerste gasten werden verwelkomd met een modderdouche, net als ikzelf. Dacht ik eerst nog dat ik mijn net geverfde haar niet goed had uitgespoeld, bleek dat de waterput-een eigen waterleiding hebben we niet- (inmiddels wel FG) na een flinke regenbui was ondergelopen met modder.

Ook in de zomer in mijn eentje koken voor alle gasten was enerverend, maar wel erg gezellig. De maanden september en oktober zat ik echt alleen in ons huis, wachtend op gasten die niet kwamen; het eerste seizoen was eerder afgelopen dan verwacht.
Koffie drinken bij de Italiaanse buurvrouw lukte niet vanwege de taalbarrière en telefoneren met Nederland was te duur. Toch ben ik altijd optimistisch gebleven en belangrijker nog, ik heb kanten van mijzelf ontdekt waarvan ik niet kon bevroeden dat ik ze in me had. Het is mij gelukt om nagenoeg alleen een project op te starten in een land waarvan ik de taal nauwelijks beheers, om tegenslagen te verwerken en zelf met oplossingen te komen, kortom om mijn eigen boontjes te doppen.
Volgend jaar hopen mijn man, zoon en ik dan echt definitief te vertrekken naar Italië.
Alleen mijn dochter, inmiddels getrouwd, blijft in Nederland. Maar mocht het onverhoopt toch zo zijn dat ik er nog een seizoen alleen voor sta, dan weet ik inmiddels dat mij dat heel goed afgaat.”

tekst: monique van der vlugt, fotografie: britt straatemeier

Casa Onda op http://www.papendrecht.net/nieuws/2007/05/01/4383/op-avontuur-naar-italie.html (1 mei 2007)

PAPENDRECHT - Nooit meer in de file op de A15. Weg van de boerenkool en de haringkar. Steeds meer mensen kiezen ervoor om huis en haard achter te laten om hun droom na te jagen. Zo ook Fred en Marjo Geurtsen. Ze verlaten Papendrecht om een nieuw leven op te bouwen in hun idyllische gastenverblijf in De Marken (Le Marche) in Italië. Een rustieke plek waar het leven een stuk relaxter is dan in de asfaltjungle van Nederland.

Nog een paar weken, dan verruilt Marjo Geurtsen haar woning in Papendrecht voor Casa Onda, een monumentale boerenhoeve, schitterend gelegen in de heuvels van de Italiaanse regio De Marken. In de buurt van de bekende badplaats Senigallia, aan de Adriatische zee, even ten noorden van Ancona, vond zij samen met echtgenoot Fred een droomruïne. “De eerste ontmoeting met Casa Onda was een intense ervaring,” aldus Fred. “Ik had het huis nog niet van binnen gezien, maar overdonderd door de geweldige ligging had ik mijn keuze al gemaakt. Dat er flink verbouwd moest worden deed daar niet aan af.”

Tegenvallers en mooie momenten
De verbouwing ging niet van een leien dakje. Marjo vertelt: “Naast een financiële tegenvaller liepen we ook aan tegen de Italiaanse bureaucratie. We hadden veel plannen, maar niet de mogelijkheid om er mee aan de slag te gaan. Dat was soms erg frustrerend. Helemaal omdat ik er vorig jaar alleen voor stond. Om financieel rond te komen moest Fred namelijk in Nederland blijven werken.” Maar er waren ook mooie herinneringen aan die tijd. Zo vertelt Marjo dat op een dag een bevriend stel op de stoep stond en hun hulp aanbood. “Dat zijn waardevolle momenten waar je met plezier aan terugdenkt”.

Waarom vertrekken naar Italië?
Marjo heeft een vooruitziende blik gehad. “Jaren geleden, tijdens een verblijf in een prachtig dorpje aan het Comomeer, heb ik al geroepen dat ik ooit in Italië zou gaan wonen. Het is een buitengewoon prettig land. We zijn op meerdere plekken in Europa geweest, maar keerden steevast altijd ook weer terug naar Italië.” Voor Fred is Italië het land waar de mensen nog oog hebben voor waar het in het leven echt om draait. Niet om materieel bezit maar om tijd maken voor elkaar. “In Italië kun je nog leven op het ritme van de seizoenen. Ik heb het idee dat ik hier meer dan elders mijn leven kan inrichten naar die idealen,” zo vertelt Fred. “Daarbij komt dat ik het wel had gehad met de ‘rat-race’ hier in Nederland. En toen vrienden vertelden over hun plannen om in Noorwegen te gaan leven, werden wij daardoor geïnspireerd. Zo is het balletje gaan rollen.”

Toen eenmaal de keuze voor Italië was gemaakt zijn Fred en Marjo zich op de second home beurs gaan oriënteren op het land. Daarna werd veldwerk gedaan langs de Adriatische kuststreek en kwamen ze uiteindelijk terecht in De Marken. “Het gevoel was direct goed. Tel daarbij op het fantastische landschap en de grote toeristische potentie van de regio, en de keuze was snel gemaakt.”

Plannen voor de toekomst
Het enthousiasme waarmee het echtpaar Geurtsen vertelt over Casa Onda, is aanstekelijk. “We willen mensen graag deelgenoot maken van ‘La dolce vitta’ in Italië. Er zijn plannen om samen te werken met andere ondernemers in de recreatiebranche. Zo willen we mogelijkheden bieden voor het volgen van wijnproeverijen of kookcurssusen. Ook kunnen gasten hier een ballonvaart maken. Bovendien zijn er in De Marken veel spa’s. En we zien zelfs mogelijkheden om op termijn onze eigen druiven en olijven te gaan verbouwen.”

De vooruitzichten voor het komende jaar zijn goed, volgens Fred. “Het loopt goed met de boekingen. Als alles volgens plan verloopt kan ik binnen een jaar ook mijn baan opzeggen en me definitief bij Marjo voegen om dan samen onze droom te beleven. En aan het eind van die droom ben ik oud en geef ik Casa Onda over aan mijn kinderen.”

Wilt u meer weten over Casa Onda, kijk dan op www.casaonda.com.
Tekst: Alex ten Hoor